My first blog
Mmm.. sebenarnya tak tahu apa nak tulis. Tapi since ramai sangat yang berblogging. Aku terasa teringin nak mencuba. Mungkin yang fisrt time ni akan menjadi panjang sebab macam banyak je mende nak diceritakan. Mengimbau kenangan-kenangan lama. Sementara aku tak diberikan tugasan, aku rasa baik aku membuat keje-keje macam ni. At least, aku ada keje nak dibuat.
Tadi. Terdetik kat hati aku nak mencoretkan apa-apa je yang aku ingat tentang masa lampau aku. Hope aku ingat banyak. Hari ni aku bosan sesangat sebab kawan ofis aku tak masuk ofis lagi sebab hantar mak dia g PPUM. Dia kata, dia masuk lambat. Tapi sekarang ni dah kul 12. mungkin tak masuk dah kot. PPUM tu ramai orang. Mesti penat menunggu. Kalau aku jadi dia pon, aku cuti je arini. Demi mak. Ofismate yang lain pulak ramai yang takde. Entah. Katanya pergi lawatan. Aku pon tak tahu lawatan apa yang diorang buat. Hmm semenjak tukar ofis ni, aku macam malas nak masuk campur. Diorang tak ajak aku duk diam2 dalam bilik. Diorang ajak, aku pergi. Kalau dulu, aku je yang suka menyibuk. Mungkin sebab aku tak minat dengan bidang tugas tempat yang baru ni. Sedang belajar menyukai. Tapi aku rasa, aku tak mampu. Sebab memang dari dulu aku tak suka ‘something yang macam ni’. Dan aku rasa, sampai bila2 pon aku takkan suka. Jadi programmer. Jemput orang untuk join program. Kadang2 kalau terpaksa, kene jadi penceramah. Aku jadi penceramah? Pencemarah adalah. Memang tak masuk akal. Kesian orang yang mendengar ceramah aku. He. Dah tercerita situasi sekarang lak. Patutnya mende-mende ni cerita di penghujungnya. Tapi takpe. Nanti kiter citer dengan lebih terperinci. Eceh. Macam drawing lak kene perinci kan.
Masa kecik2, aku tak ingat sangat kisah kehidupan aku. Tapi mak pernah cerita kitorang ni dulu hidup susah. Tapi aku pon ada jugak ingat sket2. memang terasa jugak la susahnya. Mak cakap, dulu masa aku berdua beradik kecik lagi. Abah belajar lagi. Masa tu memang susah. Makan pon nak kene suap sebab nanti kitorang makan lauk lebih. Manalah mampu. Mak cakap la. Masa tu aku tak ingat pon. Kecik lagi kan. tapi aku percaya mende tu bukan rekaan semata-mata. Adik pon cuma ada sorang je masa tu. Sekarang dah ada tujuh. Aku memang kaya ngan adik. Adik-adik aku: Adi, Aizat, Alfian, Akmal, Maria, Adzmi, Adam dan aku Adzmira. He. Kalau dikalangan sedara mara, memang diorang panggil aku adzmira. Semenjak sekolah je kengkawan panggil umi. Tak kesah pon. Tu nama aku jugakkan. Bila umur dah 5-6 tahun tu, aku dah mula ingat sket2 la cerita aku. Adik pon dah ada 3 kan time tu. Aku ingat abah masa tu keje jadi mekanik je. Cian abah. Memang dulu aku tak tahu apa sebenarnya keje abah sampailah aku masuk tingkatan 1. yang paling aku ingat, time bulan pose ada orang tu motor pancit. Abah memang tak larat, tapi dia gi jugak workshop tuh betulkan tayar orang tu. Aku yang tengah kecik ni mengikot je la. Dengan aku sekali pose walaupon sebenarnya aku tak pose sebab takde kawan nak makan. Huhu sedih. Sebab masa tu mak duk umah bapak dia (atuk aku la kan) dengan adik2 aku yang lain. Menoreh getah. Aku ingat lagi adik aku aizat meleleh leleh hingus menunggu mak habis menoreh sambil bawak botol susu ke hulu ke hilir. Mak kata, adi ikot dia kutip getah beku. Dapat upah wat beli eskrim. He. Hmm sedih mengingatkn cerita tu. Bila tengok adik2 aku yang masih sekolah sekarang duk mengabiskan duit mak abah je. Diorang ni memang tak rasa alam kesusahan dulu. Bila sekolah tak nak bawak bekal. Eksyen. Nak bawak duit. Kitorang dulu kene je bawak bekal. Duit pon abah bagi 20sen je sehari. Tu pon dah rasa banyak. Tu la aku bernekad nak belajar betul2. tak nak susah2 macam tu lagi. Dan memang terbukti. Masa sekolah rendah aku pelajar yang cemerlang. Masa lower form pon macam tu. Cuma masa form 4-5 je tak berapa ok. Tapi, alhamdulillah. Aku sekarang dah bekerjaya. Aku bersyukur kepada MU ya ALLAH. Okeylah. Tak nak ingat kisah sedih-sedih lagi.
Masa sekolah rendah, sekolah durian mas 1. Masa yang best nak main2. tak payah nak tensen2. Gie sekolah, belajar, main, balik sekolah. Walaupon pekse, takde nak tensen2 sangat. Tak tau la kalau masa tu aku tensen.. tak ingat la pulak. Almaklumlah… kecik lagi. Yang aku ingat, kekawan masa tu, Zuraihan, zulaiha, ja, suhaida, saniah, siti, fatimah, iki, syed fazrul, ridzuan, syawal, shahril, khairil, ebi, ezwan, najib, lili dan lenlain… Lama tak jumpa semua2 kekawan ni… dah berbelas tahun tinggalkan alam sekolah rendah. Last pon jumpa zuraihan, ezwan n syed masa kenduri kawen lili. Tak sangka leh jumpa… syawal pon ada jumpa gak.. Tapi, yang ni, secara tak sengaja.. so, sekarang ni kontek ngan diorang la.. kalau dapat jumpa semua pon lagi best…
Cecikgu pon tak dilupakan. Tak tau la cikgu2 ni ingat lagi ke tak kat anak murid dia yang sorang ni. Cikgu jawahir, cikgu vincent, cikgu md omar, ustazah lijah.. Masa sekolah menengah.. lagi macam2 ragam.
1st, sekolah kat MRSM-YT dungun… tapi sekolah ni dah takde dah.. Dah kene tutp… kesian kitorang.. dah takde sekolah. Yang menyedihkan.. kitorang la batch pertama yang mgisi kekosongan sekolah ni Jadi pioneer… 8 tahun je sekolah tu bertahan. Sekarang ni, mungkin ada yang perasan lagi kewujudan sekolah ni.. Tapi lama2 aku rasa, sume tu dah takde dah.. sedih kalau ingatkan Seolah2 macam kitorang tak penah ada sekolah.. Banyak kenangan yang tinggal kat sekolah ni. Aritu, masa jenjalan kat dungun, aku nampak bangunan sekolah ni dah di gunakan. Sekolah apa ntah tu.. sedih n pilu lak rasanya. Paling tak dapat lupa, my beloved classmate. Kelas Bistari dari form 1 to 3. (mardiana, marhanis, diana, dila, serena, sa, aima, salini, najwa, kak ina, anis, intan, epi, hafidz, ashraf, sele, kudin, sanusi, izhar, anuar, shauqi, rais…. hrp2 tak de yang tertinggal). Tapi, sume ni dh lama tak dengar berita.. kawan2 lain lak yang jadi rapat. Mmm tulah kan. Lumrah dunia.
Sekarang ni tengah mengumpulkan kawan2 dari sekolah ni kat facebook. Baru dapat 71 sekarang ni. Seingat aku ada 136 orang semuanya. Manalah diorang ni. Hari tu berjaya wat reunion kelas B. Walaupon ramai yang tak dapat datang. Dan yang datang pon Cuma 6 orang. Tapi aku happy sesangat. Diorang still macam dulu. Kami masih seperti satu keluarga. Wahh rindunya. Takde ke sesapa yang volunteer nak jadi organizer untuk reunion maktab lak. Aku memang nak sesangt. Tapi memandangkan anak ku yang masih kecil dan kerja suamiku yang tak menentu, aku tak boleh. Hope sgt ada yang nak buat.
2nd, sekolah kat MRSM jasin… Tak banyk yang aku ingat masa kat sekolah ni. Hilang ingatan jap. Rasa sikit tensen. Mungkin sebab aku tak penah rasa kene ‘dera’ ngan senior2 Yela kan. Sebelum ni, sekolah kat dungun, kitorang la raja. Kepada kawan2 jasin, janganla kecik hati ye. Aku memang tak boleh membohongi diri sendiri.
Dah habis SPM, sambung lak kat UTM, jb. Mm yang ni, cite lain kali la.. 6 tahun punya cerita, mesti banyk.. Agaknyala..
Masa kat U, suasana dia lain sket. Tapi, tak tau nak cite mcm mana. Yang bestnya, masa kat U ni, takde time prep. Best tu. Tapi result pon ‘best’ la time 1st year tu. Haha. Tak sedar diri la katakan. Macam la dia sorang yang masuk U. Tapi, nasib baik sedar diri gak lepas tu. Tahun pertama, kedua, sebenarnya cari lagi arah macam mana nak hidup kat kampus ni. Kawan2 pun, tak tau la nak ikut yang mana. Tapi, nasib baikla dapat kekawan yang baik. Diorang ni pon bebudak maktab gak. Masa kat jasin. Yang heran tu, masa sekolah dulu, tak penah kenal. Tapi bila kat utm, kamcing lagi. Thanks Along, Farah, Zal n Liza sebab sudi nak jadi kawan saya masa tu. Bila dah lama2 duk kat utm tu, makinla ramai yang kenal. Bebudak kayak utm. Penah la jugak join sekejap. Huh. Tak tahan wo. Kene joging. Main kayak, sure la kan. Macam2 lagi la aktiviti diorang. So, aku pun serender la. Quick. Tak boleh la. Masa nila mula kenal ngan najmah, hailwa, ayu, aisyah dan yang lenlain tu. Seronok je diorang ni. Sentiasa nampak hepi go lucky je. So, bila join diorang, rasa hepi jugak la. Boleh hilang tensen belaja sekejap. Rumet2 ku. Asiah, a.k.a awan (ist year), liza (2nd year), sal (3rd year), ana (4th year) n ida (5th year). masa rumet ngan ana ni, dapat la kenal geng2 dia macam makcik (apa nama betul dia ek?). wardah, fida, lee n sapa lagi ek.. bestla kawan ngan diorang2 ni. masa rumet ngan ida lak. ramai dapat kawan junior2. terassa diri tua lak. ala setahun je. rumet ngan ida ni best. suka sakat dia. hehe.. tapi kekawan dia, tak berapa nak ingat la apa namanya. banyak sangat gelaran, pastu, takde kene ngene ngan nama diorang langsung.. Yang lain2 macam aida amalina, nalin, ha, mashitah, zana, baiti, sal, wawa, wani inra, wani shamir, mariyana aida sume kawan2 satu kelas n satu blok asrama. Masa ni, aku suka cari aida amalina n zana kalau ada masalah. Suka kacau diorang. Kesian diorang. Kalau takde diorang, tak tahula. Mesti aku tensen menjalani hari2 kat utm. Yang lain pon banyak menolong. Esp time buat asignment. Hehe… Bila dah ujung2. nak abis belajar, ayu pulak jadi mangsa aku. Haha. Sampaila sekarang ni. Hmm banyak la juga dia dengar cerita aku yang ntah pape. thank ayu, Thanks korang… sayang korang sume. Lecture yang paling baik ngan aku, Dr A. Aziz Saim. Penyelia PSM aku tapi dah macam ayahku masa kat utm. Banyak nasihat n teguran dia bagi.
Dalam tahun 3. Aku mula menjejak kawan2 sekolah. Mula2 rancang memain je ngan zul. Pastu tetiap sem mesti kitorang jumpa. Lama2 jadila antara kawan2 yang rapat ngan aku. Zul, azi, azra, naim, anuar, din, akhwan, along, syail, nisah, su.. pastu, satu2 tinggalkan utm ni. Mula2 nisah, pastu zul n syail. Pastu tinggal la yang lenlain tu sebab kitorang nyer program 5 thn. Tapi diorang 4 thn je. Rancangan tetap berjalan. Lagi2 masa akhir tahun. Seronok nyer. Merata2 berjalan. Baru terasa dunia remaja. Ahaks. Selama ni, duk terperap je dalam bilik. paling best bila jalan ngan azi. ee kaki jalan sungguh mamat tu. pantang ajak jalan. along pon sama. pantang di ajak jalan. best best best. kalau ada masalah kete, cari akhwan. nasib baik ada dia. naim lak, suka sakat aku.. kadang2 geram gak tapi bila ingat2 balik, seronok je. dan yang paling banyak menolong, azra la. selalu kene anta aku kalau aku nak balik kl n lain2 perkara..kadang2 kekawan dia yang tak kenal aku pon terlibat menolong aku. macam lan, jalaludin sapa lagi ntah.. hehehe. mekacih ‘pakcik’.. Tapi, bila semua dah keje ni, senyap sunyi sepi. Takde khabar berita. Mmm takpela. Bz kot. Aku pon bz gak. Tapi, tu dulu la. Sekarang tidak lagi. Huhu.
Pastu.. ntah macam mana aku sambung lagi. Amek master. Takde rezeki kat kerja time tu. Masa ni pulak, aku sorang je pompuan melayu dalam kelas. Ada la sorang akak tu. Tapi dia amek part time. Kelas pon, 1 je ngan dia. So terpaksalah berkawn dengan sume2 orang. Yang lain ada, tapi tak sama kos. Masyitah, sya, liza akhir, reza. Adala juga tempat nak mengadu nasib n berborak. Dan yang paling best, wafiah. Rumet aku. Alamak. Tak sangka lak dia adik wafi. Tapi, no hal. Kitorang satu kepala, suka layan tengok movie n apa2 citela. Asalkan terisi masa kitorang yang begitu bosan kat utm tu. Lagi sorang, dina. Kawan masa kat jasin. Dia pon sambung master gak tapi dah keje setahun. Jadi lecturer. Kebetulan duk sebelah je. Masa kat jasin pon duk sebelah gak. Yang lain macam am, zaki, karim, khairul n aziz pon tak lupa. Sekali lagi… thanks.
Wah. Tak sangka dapat tulis sepanjang ini. Rasanya, inilah penutupnya. Nesxt time boleh la mengimbau sejarah berjumpa dengan si dia abang ku, suami ku sekarang. Rasa tak sabar pulak nak menulis. Sesaja je. Gatal tangan nak menaip. Alang-alang aku berterima kasih kepadaNYA sebab diberikan kawan2 yang baik untuk aku. Menjadikan aku ‘orang’.
No comments:
Post a Comment
tinggalkan luahan hati di sini