sebenarnya aku tak berniat pon nak menaip kat sini minggu ni. sebab aku rasa, baru je aku membebel 2-3 ari lepas kat sini kan. tapi entahla. aku dah tak tahu apa nak buat. kesian kat aku. he. beruntung jugak sebenarnya takde keje. tapi yang tak best nya satu je. menunggu tu lama sgt. laaaama je rasa nak sampai pukul 5 petang tu kan. macam2 aku bawak arini. aku bawak majalah 2 bijik. buku cerita sebijik. buku cerita ni abang belikan masa aku dalam pantang lagi. konon2 nak isi masa lapang aku masa tu. tapi masa tu, kalau ada masa lapang. baiklah aku tido. kesudahannya, buku tu jadi tukun,. kesian abang. tapi aku memang berazam nak baca. lagipon aku suka penulisnya tuh. Ramlee Awang Murshid. Penulis Thriler. aku start suka baca buku dia masa roomate aku tahun 1 kat UTM dulu tinggalkan buku dia kat bilik. aku yang keboringan masa tu, baca la. best pulak. tajuk dia Mandatori masa tu. pastu, dia bawak lagi buku. best jugak. si Ramlee ni jugak yang tulis. tapi yang ni aku lupa la pulak tajuk dia. sebab cerita mandatori tu begitu menusuk ke kalbu cerita dia. he.
konon2 azam aku arini nak abeskan sket keje aku yang memang takde dalam task aku kat sini. (tu yang jadi ikut suka je kalau tak nak buat pon). aku pon tak tahu. mata ni semacam je rasa. agaknya lens ni nak expired dah kot. lepas tu dengan takde orang kat ofis ni. aku lagi la malas. diorang gie site meeting. aku memang malas sgt nak pergi site ni. menyampah pon ada. nak kene tunggu last sekali baru boleh nak bercakap. pastu, orang pon macam pandang slack je kat kitorang. hish. malas la nak ikot. baik aku termenung je. hehehe
pagi tadi lak aku terbaca luahan pak nil tentang kematian din beramboi. sedih la pulak. tak dapat aku nak bayangkan aku kehilangan orang yang aku sayangi. huhu. kalau boleh, biarlah aku pergi dulu. tapi takot jugak. amalan belum tentu cukup. huhu. diluah mati mak. ditelan mati bapak. begitu lah.
semalam pergi jalan2. abang bawak g klcc. penat jugak. lama sangat dah tak berjalan2 macam tuh. balik umah mata ngantuk yang amat sangt. kaki aku dah saket2. pas mandi je. lipat2 kain sket (lipat je. tak masuk dalam almari lagi. huhu) aku terus baring. bila baring je. mata tutup. bila baring je mata tutu (tu lakata abang, he.) qistina. macam biasa la. ayah dia ada. lagi la best aku nak menutup mata ku. bila lagi kan ayahnya. tapi memang mata tak larat nak bukak malam tadi. huhu.
sebelum balik umah, singgah kat umah kawan abang jap. abang ni memang suka menyinggah umah kawan dia yang sorang ni. aku ikut je. tapi qistina gaduh la pulak ngan anak orang tu. malu aku la. dah la budak tu lagi besar dari qistina. tapi qistina yang menang. garang sugguh anak ibu ni. kesian abang tu tau.
ari sabtu aritu pulak. sibuk ngan bola. maklum la. pasukan abangku sayang masik final FA cup. aku pulak yang teruja. aku pon tak tahu. sejak kenal abang ni, dengan aku sekali sibuk ngan bola walaupon aku tak pernah amek tahu pon pasal bola sebelum ni. walaupon dulu aku ramai kawan lelaki. tapi, aku rasa, diorang ni takde la sefanatik abang ku sayang ni. tapi seronok jugak. dapat tengok ragam orang. tapi kadang2 geram gak ngan abang ni. dia asyik cerita pasal bola. tapi kalau aku tak paham, then aku tanya, dia wat tak tahu je. nak kene jerit sket. ABANG!!!!. baru dia nak layang aku. tu pon jawab tak ikhlas je. nanti kiter wat tak tahu bila dia cerita pasal bola, tahu pulak dia tarik muka. tapi bila kita tak paham, dia malas pulak nak terangkan. geram tau. geram.. he.
http://www.facebook.com/photo.php?pid=392514&id=1683673948#!/album.php?aid=160162&id=699414117&ref=mf
petang tu,pas zohor, kitorang keluar la ke stadium. maklum la umah dah dekat ngan stadium . saja nak amek mood sebelum game mula malam karang. qistina pulak yang lebih2. dapat baju N9 lagi. aku pon konfius aku nak sokong mana. kesimpulannya aku cakap ngan abang. aku sokong je la team yang menang. hohoho... adil dan saksama. he. pastu, g balai jap. patutnya malam tu ada hari keluarga. tapi abang kan nak tengok bola. tu yang dia nak tunjuk muka je. dah kira sign kehadiran la tu kot. heheh. tapi memang jauh beza game kali ni. aritu masa lawan kelantan aritu, bukan main lagi. datang kul10 dah penuh dah luar stadium tu. merah je. abang macam biasala. masa 'lawatan rasmi' dia akan memakai baju pihak lawan. konon nak mengaburi mata. tapi kalau pakai kaler lain pon tak kesah kan??? aku tak paham. tapi kali ni, sambutan nya biasa2 je. biasa tapi tetap meriah. tapi meriah lagi masa lawan selangor kat paroi aritu. :)
abang cerita lagi, dia suka ngan penyokong kedah. diorang ni cool je. lepas habis game siap salam2 tangan. pastu cakap 'cuba lagi lain kali'. orang kedah lak cakap 'tahniah' kat diorang. aku dengar tu pulak yang rasa terharu. memang lain sangat masa lawan ngan kelantan aritu... aku tak rasa tapi aku just menceritakan apa yang orang rasa. abang cakap, nak solat maghrib pon kene halau. orang tak pakai baju merah, tak boleh masuk. nak solat tempat lain. samapai macam tu sekali? nak naik tren pon sama. huhu. harap kiter sebagai rakyat malaysia jangan la ada perasaan@ perangai macam ni lagi. malu tau. sib baik abang naik tren menghala ke sri petaling. bukan ke ampang / sentul. so, takde la kes kene halau macam tuh. huhu. aku bukan nak mengata orang kelantan. sebab diorang ni ada jugak yang baik tapi biasalah kan. kerana nila stitik, rosak susu sebelanga, sori kepada kelantanese yang terasa. just mengulas sedikit di pagi hari ni. :)
masa semi final, n9 lawan selangor. duk kat umah mak mertua. aduhai. penatnya. aku nak tengok cerita lain. macam masa lawan kedah. aku tengok citer lain. tapi aku tetap dapat update dari abang. he. tapi nak buek camano. diorang ni orang nogori. mestilah nak tengok team diorang main. aku yang penat tengok tau. nak tercabut jantung. (tu sebab aku tak suka tengok bola ni). qsitina lak terpinga2 je bila makcik2 (yang lelaki sume g stadium. tinggal ayah sorang je sebab abang tak bagi. kesian ayah) menjerit. tiba2 tepuk tangan. tiba ketawa. huhu. cian si kecik.
aku pulak? masih belajar memahami bola. mungkin kah suatu hari nanti aku akan suka tengok bola? hmmm... tunggguuuuu...
No comments:
Post a Comment
tinggalkan luahan hati di sini